İlkokul mezunuyum ama... ‘Kayseri’de otomotiv okudum’

Tarih: 9 Mart 2026 Pazartesi 12:59

Sanayi siteleri çoğu zaman erkeklerin hâkim olduğu çalışma alanları olarak bilinir. Ancak bu algıyı yıllardır kıran kadınlardan biri de NazifeÇontar. Çocukluk yıllarında yokluk ve zorluklarla büyüyen Nazife, ağabeyinin desteğiyle başladığı yedek parça işinde 18 yılı geride bıraktı. Şalvarıyla dükkânının başında duran, yüzlerce parçayı ezbere bilen ve sabahın erken saatlerinden akşama kadar çalışan Nazife Hanım, hem emeğiyle ayakta kalmayı başardı hem de birçok kadına ilham veren bir hikâyeye imza attı."Kadın bu işi yapar mı?" diyenlere inat, "Özümden vazgeçmem" dediği şalvarıyla otomotiv dünyasının tozunu attıran Nazife Çontar ile hikâyesini konuştuk.

Nazife Hanım, yedek parça işine kaç yaşında başladınız?

18 yıldır bu işin içindeyim. 2007’de girdim, 2008’den bu yana çalışıyorum. Çavuşlu’da ağabeyimin yanında başladım. Sonra küçük sanayide şube açtık, burada tek başıma devam ettim. Gururla da işimi yapıyorum.

“ABİM, ARKAMDA DAĞ GİBİ DURDU”

Çocukluk yıllarınız nasıl geçti? Sizi bu işe iten süreç neydi?

Öksüz büyüdüm. Çağlarca (Sunturas) yaylasında doğdum. Babamı hiç görmedim, annemin de maaşı yoktu. Bize sahip çıkan olmadı, yoklukla, yoksullukla büyüdük. Annemi de 16 yıl önce genç yaşta kaybettim. Abim, "Evde oturacağına dükkâna gel" dedi. Normalde bizi çalıştırmazdı ama sağ olsun yolumu açtı, ardımda dağ gibi durdu.

Sanayi sitesinde, tamamen erkeklerin olduğu bir ortamda çalışmak zor olmuyor mu?

Hiç zor değil. Buradakilerin hepsi benim abim, kardeşim. İlk başta ‘Kadın bu işi yapar mı?’ diye yadırgadılar ama içeri girip çalıştığımı görünce şaşırdılar. Memurlar, polisler gelince, ‘Helal olsun’ diyorlar. Müşterimin amiri de, delisi de var. Ama insanın kalbi temizse hiçbir şey olmaz. Her kadının çalışması güzeldir. Bana destek olan abim Ali Çontar’la gurur duyuyorum.

“ŞALVARLA DOĞDUM, ŞALVARLA ÖLECEĞİM”

Eğitim durumunuz nedir? Bu kadar çok parçayı ve hesabı nasıl aklınızda tutuyorsunuz?

İlkokul mezunuyum ama bütün hesap kitap bende. Bazen şaka olsun diye, ‘Kayseri’de otomotiv okudum’ diyorum. Parçaların hepsi barkotlu, hepsini de ezberledim. Üç kat dükkân dolu, neyin nerede olduğunu çok iyi biliyorum.

Giyim tarzınız, özellikle şalvarınız dikkat çekiyor…

Şalvarla doğdum, bu şalvarla öleceğim. Köylüyüm, özümü seviyorum. Nasip olursa Ankara’ya, Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın yanına da şalvarımla da gideceğim.

“ARTIK HER ŞEYİMİZ VAR, KİMSEYE İHTİYACIMIZ YOK”

Akrabalarınız bu işi yapmanıza ne diyor?

Akrabalarım zamanında bize sahip çıkmadığı için ne dedikleri önemli değil, bir kulağımdan girer, diğerinden çıkar. Üç erkek kardeşim var. Biri İstanbul’da çevre mühendisi, diğer ikisiyle de aynı işi yapıyoruz. Hepsi çıraklıktan yetişti. Çok şükür, artık her şeyimiz var, kimseye ihtiyacımız yok.

Günlük çalışma temponuz nasıl?

Bekarım, kendimi tamamen işime adadım. Sabah 7.30’da dükkânı açarım, akşam 18.30’da kapatırım. Tek başıma yaşıyorum, ayaklarımın üzerinde duruyorum.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü hakkında ne düşünüyorsunuz?

Benim için sıradan bir gün. Biz emekçiyiz, dükkânda çalışmaya devam ediyoruz.

Nazife Hanım, sanayide tek başına ayakta kalan bir kadın olarak, diğer kadınlara neler söylemek istersiniz?

Kadınlara şunu söyleyebilirim; istedikleri her işi, her mesleği layığıyla yapabilirler. Yeter ki niyetlerini bozmasınlar, kalplerini temiz tutsunlar. İlkokul mezunuyum, ‘Kadın iş yapar mı?’ dedikleri sanayide 18 yılımı devirdim. ‘Erkek işidir, yapamazsın’ diyenlere hiç kulak asmasınlar. İnsan kendi işini gururla, alnının akıyla yaptığı sürece kimse ona bir şey diyemez. Ben burada amiriyle, memuruyla, ustasıyla iç içeyim, hepsi benim abim, kardeşim oldu. Kendi ayaklarının üzerinde durmak kadar güzel bir şey yok. Azimli olsunlar, ‘Bu işi kıvırırım’ desinler ve dükkânın içine girsinler. Önce şaşırırlar, sonra saygı duyarlar. Bugün kimseye muhtaç değilsem, tırnaklarımla kazıyıp çalıştığım içindir. Kadınlar her yerde olmalı, her işte çalışmalı. Emekçiyiz biz, yeter ki çalışmaktan, yorulmaktan korkmasınlar.