Türkiye’nin öldürülen çocukları, gençleri… Şimdi isim isim anlatmaya kalksam sayfalar sığmaz. Yazı İşleri Müdürümüz Necdet Bey, “Haberi ekleyelim” der. Grafiker haklı olarak sorar: “Haberi nereye koyacağız?”

Haklılar.

Bu ülkede acı çok, sayfa az.

Cinayet bol, sütun dar. Her biri yüreğimize bir ok gibi saplanıyor.

Belki sesimiz duyulur, belki şiddetin susmasına bir nebze faydamız olur diye… Sayfaya sığmayan bu acıyı birkaç kelamla da olsa yazmak istedim. Çünkü bazı şeyler yer bulamasa da yazılmayı hak ediyor.

***

24 Ocak 2025’te gerçekleşen Mattia Ahmet Minguzzi cinayeti günlerce konuşuldu. Annesinin, teyzesinin çığlıkları hâlâ kulağımda yankılanıyor. Henüz hayatının ilk yıllarında, hayallerinin peşinde gencecik bir kardeşimizdi. Annesinin bir tanesi, özenle büyüttüğü evladıydı.

Minguzzi cinayetinin ardından Türkiye’de gençler arasındaki şiddet üzerine yoğun bir kamuoyu tartışması başladı. Biz bu konuyu tartışırken, bu acıyı sindirmeye çalışırken… İstanbul Güngören’de 17 yaşındaki Atlas Çağlayan öldürüldü. Annesinin belki de doya doya bakamadığı evladı artık yalnızca fotoğraf karelerinde kaldı.

Bu iki cinayetin failleri mi?

Baş harflerini bile yazmaya değer bulmuyorum.

“Çocuktu” savunmasını da kabul etmiyorum. Aileleri başta olmak üzere, sorumluluğu olan herkesin yargı önünde hesap vermesini, içeride tutulmasını istiyorum. Bir gencin daha toprağa girmesine tahammülümüz kalmadı.

***

Yüreğim bu cinayetlerle yangın yerine dönmüşken, köşe yazımda neler anlatayım diye düşünüyordum. Bir yandan gündemi tarıyor, haber sitelerine göz gezdiriyordum.

Ve o görüntü çıktı karşıma...

Masasını paylaştığı genç tarafından bıçaklanan bir gencin yaşıtı bir genç tarafından vurulduğu an saniye saniye düştü ekranlara. Hiç tereddüt etmeden, acımasızca, gözünü kırpmadan vurdu, vurdu, vurdu gözü dönmüş genç.

***

Titreyip döndüm, şunu sordum kendime:

Bu öfke nerede, nasıl birikiyor?

Bir genç, bir başka genci öldürrmeye yeltenirken bu kadar kolay nasıl gözünü karartabiliyor?

Bu sadece bir adli vaka değil.

Bu bir toplum meselesi.

Bu, görmezden gelindikçe büyüyen bir çürüme.

Artık sadece haber yapmak, sadece konuşmak yetmiyor.

Bir çocuk daha ölmesin diye, bir anne daha ağıt yakmasın diye toplum olarak gerçek bir yüzleşmeye ihtiyacımız var.

***

Biz yazmaya, söylemeye, konuşmaya devam edeceğiz.

Çünkü susarsak, biliyoruz ki sıradaki isim yine sayfalara sığmayacak.