Ülkenin bitmek bilmeyen kanayan yaralarından biri, tedavi masrafları milyonları bulan çocuklar… İlk duyduğumuzda gözümüzde büyüyen o büyük meblağlar, aslında el ele verdiğimizde, birlik olduğumuzda küçük rakamlara dönüşüyor. Yeter ki inanmayı, sahip çıkmayı ve birlikte yürümeyi bilelim.

***

Bunun en canlı örneğini gördük, bizzat yaşadık.

Küçük Alim Asaf için yaklaşık bir buçuk yıl önce valilik onaylı bir yardım kampanyası başlatıl mıştı. Mücadelesi uzaktan izlenen ama yakından hissedilen bir süreçti bu. Umudun, sabrın, inancın ve bir babanın evladı için verdiği nefes kesmeyen mücadelenin hikâyesiydi.

Cuma günü haber için gittiğim Ulu Cami önünde, basın açıklamasını beklerken Alim Asaf’ın babası yaklaştı. Hava yağmurluydu… Gözlerinin içi gülüyordu. “Sondayız” dedi. “Bugün yarın tamamlanır.”

Uzaktan takip ettiğim, gıpta ile izlediğim bir baba… Hani derler ya, ‘çalmadık kapı bırakmadım’ diye… İşte tam olarak öyleydi Latif Konat. Evladı için soluklanmadan çabaladı, yorulmadan yürüdü, vazgeçmeden mücadele etti.

Ve bana şunu söyledi:

“Her Cuma namazı sonrası evladım için insanlardan yardım istedim. Bugün de buraya yardım edenlere teşekkür etmeye geldim.”

Yağmura rağmen, ıslanmayı umursamadan, camiden çıkan herkese sesini duyuracak şekilde teşekkür etti. Bu, bir babanın kalpten gelen şükranı, bir ailenin onurlu duruşuydu.

Ve başardılar…

Evet, yanlış okumadınız.

O, ‘Yahu nasıl toplanacak’ denilen kampanya tamamlandı. İnsanların, ‘Bu para toplanmaz’ dediği meblağ toplandı. ‘İmkânsız’ denilen mümkün oldu.

Yeri geldi, “Aman toplanmaz” deyip yüz lirayı bile esirgeyenlere rağmen toplandı.

Çünkü bu hikâye para hikâyesi değil… Bu hikâye vicdanın, inancın, dayanışmanın hikâyesi. Bu hikâye Bir kişiyle olmaz” denilen şeylerin, bin yürekle nasıl mümkün olduğunu gösteren bir hikâye.

Alim Asaf kazandı. Ama sadece Alim Asaf değil… Bu ülkenin vicdanı kazandı. İnsanlığı kazandı. Birlik olmanın gücü kazandı.

Ve bize bir kez daha şunu hatırladık: Büyük görünen rakamlar değil, büyük olan kalplerdir.

***

Bu haberin sevincini yaşarken, nefes nefese çıktığımız merdivenleri daha soluklanmadan Yazı İşleri Müdürümüz Necdet Taş, seslendi. DMD Hastası Koray Özmen’in annesi Sezin Özmen’in gazetemize ulaştığını, oğlunun valilik onaylı yardım kampanyasının 6 aydır yüzde 1 ilerlediğini söyledi.

“Haberi yapalım, destek olalım; bu şehrin çocuğu” dedi ve üzerine konuştuk. Yapmalıydık, çünkü biz şehrin gazetesiyiz. İnsanların bize ihtiyacı olduğunda orada olmamız, sesi duyurmamız gerekiyor. Eğer bugün birileri bizi arayıp sesini bizim aracılığımızla duyurmaya çalışıyorsa, doğru yolda, doğru işler yapıyoruz demektir.

***

Evet, mutfaklar yangın yeri.

Evet, yoksulluk var, zamlar havalarda uçuşuyor, yaz yaz bitmiyor…

Onları da yazıyoruz.

Ama mazlumun sesini de yazıyoruz.

Çünkü biz şehrin gazetesiyiz.

***

Bu istişareden sonra anneyi aradım, görüşlerini aldım. Karşımda çaresiz bir anne vardı… Ne yapacağını bilmeyen, her kapıyı çalan bir anne. Küçük Koray’ın adına açılan #dmdkorayozmensosyal medya sayfasına baktım; sarı, kıvırcık saçları, koşturması, bıcır bıcır halleri…

Umarım kampanyan hızla ilerler Koray… Umarım senin de sesine ses olabiliriz.

***

Unutmadan ekleyeyim:

15 Şubat Pazar günü saat 14.00’te Galatasaray Meydanı’nda, küçük Alim Asaf için balon uçuracağız. Ben de orada olacağım. Sizleri de bu sevince, bu umuda ortak olmaya bekleriz… 🎈